Anders kijken

Om de wereld om ons heen te zien maken we vaak gebruik van wat we geleerd hebben te zien; je ziet niet wat er is, maar je ziet wat je weet. Via een persoonlijke fascinatie ben ik op zoek gegaan wat die bekende ervaring voor nieuws te bieden heeft.

Mijn fascinatie is de natuur, vooral de boomstammen die een eigen leven lijden in het bos.

Na het zien van deze beelden zag ik er een soort van vergankelijkheid in. Ik heb geprobeerd nieuwe materialen te ontdekken. Een verweerd materiaal wat toch een nieuw leven krijgt. Expiriment ging hieraan vooraf. Uiteindelijk ontstaan er dan nieuwe varianten van materialen die iedereen al kent. Het geeft een nieuwe blik op wat er al bestaat.

Links: Klei laten drogen en breken. Daarna met een kaars zorgen dat het gehele oppervlak met roet word bedekt. Daarna de roet weer uitvegen.

Recht: Grijsboard (karton) Zelfde proces toegepast als bij de klei.

Uiteindelijk heb ik een ruimte gekozen die volgens mij goed met deze uitstraling samen valt. Deze heb ik in de maquette bekleed met klei en grijsboard. Het geeft precies weer wat ik ermee bedoelde, vergankelijkheid.

De "Stoel"

Ontwerp een zitmeubel voor een museum.

Dit zitmeubel is ontworpen voor het natuurhistorisch museum in Rotterdam. De gelaagdheid uit het gebouw heb ik terug laten komen in het ontwerp. De vormen van het zitmeubel zijn afgeleid uit beelden die in het gebouw zijn genomen. Ook straalt het zitmeubel de gelaagdheid van een dierlijk skelet uit, dat zijn de dingen die in het museum te vinden zijn.

Het meubel is gemaakt van 4 cm dik mdf gespoten met witte lak. Het meubel is voor bezoekers van het museum voor een momentje van rust. Je kunt er even rust nemen door een kijkje te nemen in een boek. Het is niet de bedoeling dat de bezoeker lang plaats neemt op het meubel. Ook kinderen kunnen een plekje zoeken op het meubel, het zitten op het onderste deel is vergelijkbaar met zitten op een stoeprand.

Ruimtelijke communicatie

Wat kan je als ontwerper bijdragen om het eindexamen van ruimtelijk ontwerp studenten aantrekkelijker te presenteren? De visuele aantrekkings kracht van een eindexamen presentatie moet omhoog.

Mijn interpretatie luidt dat het interessant moet worden ook voor de mensen zonder vakkennis. In een museum waar de bezoeker dingen kan open maken en kan schuiven met spullen raakt iedereen erbij betrokken. Het trekt de aandacht van de mensen. Ook de bezoekers zonder vakkennis moeten zich betrokken voelen bij het project. "Spelenderwijs" maken ze kennis met het project van de student. Een eindexamen ervaren met al je zintuigen. Voelen, zien, ruiken en horen.

Mijn ontwerp bestaat uit 7 verschillende objecten die de verschillende eisen van een eindexamen kunnen presenteren. Hieronder de objecten:

v.l.r:

1 Object om matriaal proefjes te zien en te voelen.

2 Object om technische tekeningen te zien (voor een lichtbak).

3 Object om leuke beelden te presenteren.

4 Object om een maquette te presenteren.

5 Object om 1:1 modellen te presenteren.

6 Object om geluid af te spelen.

7 Object om subtiel geur mee te verspreiden.

Elke student kan kiezen welke meubels hij/zij nodig heeft om zijn of haar project te presenteren. De mogelijkheid is er om meerdere van dezelfde meubels te kiezen.

De student kiest een kleur voor zijn/haar objecten. De kleur die gekozen word is vrijblijvend, alleen moeten wel alle meubels dezelfde kleur hebben. De student kan door middel van witte stickers tekst en beeld op de objecten plaatsen. Elke student moet zowieso zijn/haar naam en de naam van het project in witte letters op de objecten plaatsen. Daarnaast kan de student nog een bepaald beeld(graphic) kiezen wat past bij het project.

Door de kleur en de witte stickers kan elke student zijn/haar compositie nog meer eigen maken.

De toeschouwers zullen ook daardoor meer betrokken raken bij het project van de desbetreffende student.

Materiaal als ontwerpers-taal

Een onderzoek naar het gebruik van materialen. Materialen maken vaak iets duidelijk, het heeft vaak een eigen uitstraling. Die wordt dan weer gekoppeld aan een bepaald merk. Omdat alle materialen een eigen structuur, vorm e.d hebben maakt ieder daar een eigen associatie bij. De eerste opdracht luidde dan ook; Maak een eigenzinnige grijze tafel schaal 1:8. Ondanks de grijze kleur kan men precies zien uit welk materiaal de tafel is gemaakt.

De eerste opzet was een tafel van kranten papier aan elkaar gemaakt met alleen maar water. Zo zou iedereen in de tuin van zijn oude kranten een tafel kunnen maken. Dit idee lukte maar tot op bepaalde hoogte. Uiteindelijk werd het door de hoeveelheid water te zwaar doordat het niet kon drogen tussendoor. Het experiment was een beetje minder gegaan dan ik had gehoopt, misschien als ik langer de tijd had gehad dan een week dat het dan wel was gelukt. Maar dat achter liggende gedachte is er nog.

Om toch te laten zien hoe ik het voor ogen had heb ik uiteindelijk gebruik gemaakt van behangselplak. Het zelfde idee als met het water alleen dan met een emulsie die van zichzelf aan elkaar blijft plakken. Een tafel die in mijn ogen al van zichzelf grijs is.

Materiaal en merk

Onderzoek of je een mogelijkheid ziet om met een materiaal keuze de identiteit van een merk te communiceren. Wederom een schaalmodel 1:8 gemaakt.

Het karton wat gebruikt word voor een pakje sportlife kauwgom is grijsboard. Alleen er zit een laagje overheen met daarop de tekst en de blauwe kleur. Het doorzichtig plastic waar de kauwgom in zit heb ik terug laten komen in het tafelblad. Net als bij een pakje kauwgom is het tafelblad (uit) schuifbaar. De tafel die ik heb ontworpen is handig bij bijvoorbeeld sport wedstrijden, daar word altijd veel kauwgom gegeten die vervolgens in de bosjes word gegooid. Schuif het "plastic" aan de kant, plak je kauwgom erop, schuif hem weer terug en je kunt weer verder waar je mee bezig was. De kauwgom beland dan niet in de natuur.